10–17 Eylül 2026 · Joya de Cerén'den Playa Toluca'ya, El Salvador
Perşembe günü 10'unda sabah dokuzda sahili terk ettim ve bu saat bir tercih meselesi değildi. İstediğim her iki arkeolojik park dört buçukta kapanıyordu. San Andrés yabancı için üç dolar tuttu. Biraz ötedeki Joya de Cerén on dolara mal oldu, UNESCO Dünya Mirası sitesi ve rehber ücretsiz ve dahil, o yüzden rehberi aldım. Bir gün harabeleri için on üç dolar giriş ücreti, üçte birinde bir kuru gün. Arabada yüz yirmi altı kilometre, çoğu kapanış zamanına karşı matematik yaparken geçti.
Cuma planı yapılandırmadı. Santa Ana'dan on üçte otuz beşte Ruta de las Flores için çıktım ve Apaneca'nın geçinde yol yırtılmış ve geçilmez durumdaydı. Gün hareket halinde yeniden inşa edildi. Apaneca on altı buçuk derece, sahil yirmi beş derece oldu; bu bir buçuk saat arabayla gitmede dokuz derece, bir katman almamışım. Sonsonate doğru inerken yol Nahuizalco'dan geçiyor ve bütün kasaba mobilya yapıyor: hasır ve ahşap, sokağa açık atölyeler, bitmiş sandalyeler kaldırıma duruyor, kapıdan kapıya aynı ticaret. Araçtan fotoğrafladım ve durmadım. Eve dönüş yolunda dolu düştü. Neredeyse iki yüz kilometre, şu ana kadarki en uzun gün.
Cumartesi ve pazar rancho'dan çıkmadım. İki almendro arasında bir hamak, fırtına açık denizde oluşuyor, ortasında uzun bir uyku. On iki gün içeri, bu amaçlı olarak hiç bir şeyi olmayan ilk gün. Sabah yarım dokuzda yatak odası zemininde bir akrep buldum, kuyruğu sırtına kıvrılmış ve o zamandan beri ayakkabılarımı çalkalıyorum.
Pazartesi saat dörtte sahile çıktım ve her iki yönde de kendi kendime: araç izleri, yosun kütükleri, sahil çizgisindeki ramadas, siyah kumda düşük bir kıyı kırılması. Sonra caretaker'la topluluğu yürüdüm ve küçük bir dükkan empanadas yaptı ve verdi. Satılmadı. Verildi. Verilen neden, hiçbir zaman buraya gringos gelmeyişleri. Bunlar plátano empanadas'ydı, olgun muz hamura yoğrulmuş, içinde soluk muhallebi, kızartılmış ve şekerle tozlanmış. Sözcüğün seni yaptığını bekletmek için herhangi bir şeye daha yakın olarak kızartılmış tatlı. Çok iyiydi. Genç bir kız, hiç istenilmemiş, neredeyse uygulamak için hiç bir vesilesi olmayan bir yerde iyi İngilizce konuştu. Nereden aldığını bilmiyorum.
Dükkan, işareti olmayan, hurma çatı ve tahta masalar ve dört beş köpek kumda uyuyan bir kum şeridinin açık bir avlu. Bana o şeridindeki avluların köy için resimsel bir kenar olmadığını anlamam bir dakika aldı. Bunlar köy. Bu bir sokak ve bunlar insanların evleri. Birinin hakkında yirmi fit yirmi ve bir çatı ve üç duvar. Açık taraflı bu ısıda mantıklı, çünkü içinden hava hareket ettirmek istiyorsun. Ama dört yüz kare ayak dört yüz kare ayak ve bunun ve yolun birkaç dakika yukarısında bir havuzlu duvarlı villası arasındaki mesafe iklim tarafından açıklanmaz. Her iki şey doğru.
Perşembe günü 17'sinde caretaker köyden kapıya kahvaltı getirdi: iki kızartılmış yumurta, sıcak ekmek, kızartılmış muz ve fasulye. Dört dolar, artı yürüyüş için bir tane. Aynı sabah villa'nın gerisindeki şeritleri yürüdüm ve yerel kadınlarla bir süre oturdum. Hücre hizmeti yok, çeviri uygulaması arızalı, yani jest, sahip olduğum sözcükler ve sabırla çalışıyor. Yine de iyi bir ziyarettir. Köy köpeklerinden biri beni benimkinin kendisi saymıştır. İlk İspanyolca dersi o gün başladı ve şimdi nerede kullanılacağını biliyorum.
Muhasebe: San Andrés $3, Joya de Cerén $10. Empanadas, ücretsiz. Kapıya teslim edilmiş kahvaltı $4, artı yürüyüş için $1 bahşiş. Süpermarkette yumurta, düzinesi $5,50.
