4 september 2026 · Playa Toluca en Surf City, El Salvador
Dag vijf, en de eerste gast was er eerder dan ik: een garrobo, een zwartstageliguaan ter lengte van mijn onderarm, die zich op de betonnen muur lag te koesteren alsof hij voor de maand had betaald. Een jaarling groene leguaan zat onder de palm bij de rancho. De grote boom boven de hangmatten blijkt een almendro te zijn, een tropische amandelboom, en die gooit de hele dag vruchten op het dak. De eerste nacht zat er een opossum in het plafond. Niemand vroeg om huur.
De lunch was op de surfstrook, bij een palapa met een bamboedak, rode doeken op de tafels en een terras dat uitsteekt over een point break — een van de breaks waarop dit jaar het Wereldkampioenschap Junioren wordt gesurfd. Garnalen en calamares op rijst met gesmolten kaas, een salade van komkommer, tomaat en gepekelde rode ui, een tortilla, een limoen en een groot glas limonade die voor je ogen wordt geperst. Zes dollar per bord, twee voor de limonade, twee op tafel voor de keuken. Negen dollar per hoofd, alles inbegrepen, voor dat eten met dat uitzicht. Iemand aan tafel zei dat hij beter had gehad. Ik niet.
Op de kustweg ten noorden van La Libertad stond een kraampje met pitahaya, drakenfruit, vier voor tien dollar. Ik heb drakenfruit gegeten in Canada — de witte variant die vanuit Vietnam wordt verscheept — en dat smaakt nergens naar. Dit is een andere plant. Snij hem open en hij is van binnen magenta, geen wit hart, en hij smaakt ergens naar. De supermarkten hier vragen vier of vijf dollar per stuk voor hetzelfde fruit. Langs de weg was het de helft, en het vlekte de snijplank, het keukenpapier en mij.
Daarna de supermarkt in La Libertad, want we hadden een barbecue. Zevenenzestig dollar en negentig cent. Drie pond New York strip voor acht dollar tien per pond — kom uit op acht of negen dollar per steak, terwijl hetzelfde stuk vlees tweeëntwintig tot vijfendertig dollar per stuk kost in het prairiestadje dat ik vorige week verliet. Een strip hier kost hetzelfde als een pak van vijf varkenskoteletten. Twee pond chorizo, runderburgers, geraspte kaas, een fles barbecuesaus, twee zakken houtskool, aanmaakblokjes, rijst, ontbijtgranen, een fles sinaasappeldrank en twee doosjes ijslolly's. Eiwitten voor negen avondmaaltijden, plus de houtskool om het op te grillen, in één tas. Thuis kom je met dat geld niet eens de deur uit met één tas, en dan zit er ook nog geen vlees in.
Het is niet allemaal goedkoop. Supermarktgroenten zijn de dure kolom: een krop sla voor vijf vijftig, eieren voor vijf vijftig per dozijn in een land waar kippen door elke steeg lopen. De truc, zo wordt me verteld, is te stoppen met eieren kopen in een supermarkt. De lokale prijs is de tray van dertig bij de tienda op de hoek, en dat is het getal dat ik de volgende keer wil pakken.
De barbecue was op de Selectos houtskool, onder de almendro. De man die de boel hier bijhoudt at een steak met me mee en daarna een pitahaya, en deed vervolgens de afwas terwijl ik droogde. Ik heb nog geen sleutel van het hek, dus hij doet het open en dicht elke keer dat ik kom of ga, en ik was dat steeds meer als een probleem gaan voelen — van mij, niet van hem. Na vijf dagen is de les niet over steakprijzen. Het is leren om op mensen te vertrouwen en ze te laten helpen, zonder elke vriendelijkheid te vertalen naar wat er misschien achter zit. Wederzijds respect en waardering, zonder bijbedoeling. Een frisse wind die in Noord-Amerika en een groot deel van de wereld is verdwenen, en dit is wat ik van deze dag zal onthouden, lang nadat ik vergeten ben wat de strip heeft gekost.
Kasboek: pitahaya $10.00 (4, langs de weg). Lunch voor twee $18.00 incl. fooi. Boodschappen $67.90. Achtenzestig dollar aan avondmaaltijden nog in de koelkast.