15 september 2026 · Santa Isabel Ishuatán, El Salvador
De vijftiende september is hier Onafhankelijkheidsdag, en op dit stuk kust kijk je er niet naar vanaf het trottoir. Je rijdt erin. Ik huurde een paard van een stal verderop langs de kust, gespte de 360 camera op het zadel, en sloot aan bij de cabalgata naar Santa Isabel Ishuatán.
Een cabalgata is een parade te paard, en dat doet het geen recht. Ruiters kwamen uit elke steegje en veldweg voor kilometers in de omtrek: cowboyhoed, geruite overhemden, bandana's, laarzen in de stijgbeugels, sommige paarden onder rode zadeldekens. Tientallen ervan, en dan nog meer, allemaal naar dezelfde zandpaden onder de palmen, langs de kettingschotten en de golfplaatschuurtjes, in de rustige pas van mensen die dit elk jaar van hun leven doen. Niemand haastte zich. Niemand hoefde dat.
Het paard kende het ritueel beter dan ik. De camera zat net links van het zadelboom, dus elk frame dat ik heb is het zicht over zijn oren met de manen die de helft van het plaatje vullen, wat ruwweg ook was hoe het daarboven voelde.
In het dorp was iedereen naar buiten gekomen. Mensen verzameld onder de grote bomen, een gemeentetent met een tafel en koelboxen, de ruiters wachtend in de weg tot ze aan de beurt waren. Het hoogtepunt is de carreras de cinta, de lintraces. Het idee, zoals het mij werd uitgelegd: een lijn wordt gespannen over de baan met kleine ringen aan linten, en een ruiter komt in galop aangestormd en probeert een ring met een kort stokje te pakken.
Ik zag het einde niet. Middag aan de kust in september is serieuze hitte, en na een ochtend in het zadel werd ik ervan af. Ik gaf het paard terug en ging vroeg naar huis. De camera kan erover spreken: die hield het nog een stuk langer vol.
Laat in de middag, toen de hitte voorbij was, zat ik weer in het zadel voor een ander soort rit: naar beneden op het zwarte zand onder een grijze lucht, nog een ruiter voor me uit, de branding aan de ene kant en de palmen aan de andere, in galop omdat het strand leeg was en er geen reden was om het niet te doen.
Het was niet in scène gezet voor bezoekers. Het was een dorp dat zijn land vierde zoals het dat elk jaar doet, en het liet een vreemde op een gehuurde paard meerijden.
Rekeningboek: één gehuurde paard, één 360 camera op het zadel, één Onafhankelijkheidsdag. De hitte won.