4 september 2026 · La Libertad → El Zonte → Mizata → Acajutla, El Salvador
De Carretera Litoral is de kustweg, en een dag lang liet ik die bepalen waar we heen gingen. Westwaarts vanuit La Libertad klimt de weg omhoog door rotspartijen en daalt dan weer af naar zee, keer op keer, met de surfdorpjes erlangs geregen als kralen: El Tunco, El Sunzal, El Zonte, elk een afslag, een cluster palapas, een strand dat je vanaf de weg kunt zien. Voorbij Mizata dunnt het verkeer uit tot vrachtwagens en af en toe een motorfiets, sluit de jungle zich boven het asfalt, en begint de weg door de heuvels te gaan in plaats van eromheen.
Dat is het deel waar ik niets over had gelezen. Er zijn tunnels — oude, recht door de rots gehakt, één lichtbaan aan het andere einde en daartussen niets. Je rijdt van vol zonlicht de duisternis in, en van duisternis een muur van groen tegemoet, en dan buigt de weg weer. Ik heb in mijn leven veel snelweg gereden en geen als deze.
Dan Acajutla, een werkende haven die zich daar ook naar gedraagt. Ik miste de afslag die ik wilde nemen en bracht een half uur door in een raster van eenrichtingsstraten die er allemaal hetzelfde uitzagen — pastelkleurige muren, een chicken bus, een tuk-tuk die het kruispunt in bezit had, mensen die overstaken waar het ze uitkwam. Niemand had haast en niemand verwachtte dat van mij ook. Ik vond mijn weg naar buiten door de bus te volgen.
Een kraampje langs de weg op de terugweg verkocht pitahaya voor vier voor tien dollar, dat is ruwweg de helft van wat de supermarkt ervoor vraagt, en een bord garnalen- en calamaririjst onder een palapa boven een point break kostte zo'n acht dollar per persoon inclusief limonade. De lunch had een beter uitzicht dan de meeste restaurants waarvoor ik het viervoudige heb betaald.
De video is eerlijk over hoe hij is opgenomen: een 360-camera vastgeklemd op het dashboard, middag zon, en een voorruit die ik niet had schoongemaakt. Elk frame kwam wazig van de kaart. De eerste versie werd zo ver mogelijk nabewerkt die avond; wat er nu staat is een tweede ronde een paar dagen later, nadat ik had uitgevogeld dat het probleem glinstering door vuil glas was en niet onscherpte, en dat die twee tegengestelde correcties vereisen. Het is nog steeds een voorruit. Les geleerd. De camera gaat de volgende keer aan de buitenkant van het glas, wat ook de enige manier is waarop de oceaan ooit in beeld komt — recht naar voren gericht laat de kustweg je de kust nooit zien.
Kasboek: brandstof voor de rondrit, vier pitahaya, lunch voor twee. De tunnels zijn gratis.