31 augustus – 1 september 2026 · Moosomin, Saskatchewan → Winnipeg → San Salvador
Ik zat om 23:30 in de Tim Hortons in Moosomin, tachtig minuten voor een bus die pas om 00:50 zou komen. Er was geen goede reden voor, op één na: we misten deze bus niet. Tien maanden en zes landen hingen af van een FlixBus uit een prairistadje om middernacht, en ik was niet van plan de man te zijn die op de vluchtstrook staat te kijken hoe de achterlichten verdwijnen.
Maar goed ook. De coach arriveerde om 00:10 en vertrok om 00:35 — een kwartier voor schema. Niemand kondigt dat aan bij een afgelegen halte op de provinciale weg. Geen gate, geen terminal, geen boardingoproep. De chauffeur telt hoofden en rijdt weg, en de gedrukte tijd op je ticket is de laatste mogelijke vertrektijd, niet de vroegste. Als je één ding meeneemt uit dit verslag voor je eigen reis: wees vroeg overal waar een bus je langs de kant van de weg oppikt, want "op tijd" is hier geen belofte.
De rit zelf was prima. Zes uur naar Winnipeg, wat slaap vergaard, één vent voorin die een podcast hardop afspeelde alsof de rest van de bus daarom had gevraagd. We reden precies op tijd de Grey Wolf Terminal op Sherbrook Street binnen, en ik nam een Uber van twaalf dollar naar het vliegveld.
Het ontbijt bij Stella's, in Winnipeg Richardson, verdient zijn eigen alinea. Franse omelet, en werkelijk de beste champignons die ik in lange tijd heb gehad — goed gebakken, niet het grijze rubber waar je je op instelt aan een loketje op een luchthaven. De serveerster was het eerste lichtpuntje van een bijzonder lange ochtend: vriendelijk, vlot, het soort vrolijk dat niet nep aanvoelt als je al bijna een etmaal wakker bent. Ze zei me eerlijk dat ze pauze ging nemen — dat is de juiste manier van doen — en de bediening zakte inderdaad wat in terwijl ze weg was. Niet haar schuld, dat is een bezettingsprobleem. De aardappelkoekjes waren goed maar te zout, de enige aanmerking op een verder uitstekend bord. Negenentwintig dollar, en het was het waard. De meeste zaken op een luchthaven proberen het niet eens; dit restaurant wel.
Daarna liep de dag uit de hand op de gewone manier waarop reisdagen uit de hand lopen. Mijn aansluitende vlucht naar San Salvador, via Toronto, liep vertraging op bij de gate, en tegen de tijd dat we in Toronto zouden landen was er onvoldoende tijd meer over om de aansluiting te halen. De vlucht werd ronduit gecanceld — na een onderhoudsvertraging — ergens rond dertig uur nadat ik voor het laatst fatsoenlijk had geslapen. Air Canada bracht me voor de nacht onder in een hotel in Winnipeg en boekte me om voor de volgende ochtend, met een ruimere overstaptijd ditmaal, zodat het zich niet herhaalde. Zeg wat je wilt over zo'n dag; de mensen aan de balie hebben me van begin tot eind goed behandeld.
San Salvador kwam dus een dag te laat. Achtenendertig uur, twee landen, één gecancelde vlucht — en dan een aankomst die niet makkelijker, soepeler of aangenamer had kunnen zijn. Douane en immigratie waren het beste deel van de hele dag. Daarna warme lucht en een rit naar de kust.
Kasboek: Uber, Grey Wolf Terminal naar Winnipeg Richardson — CA$12,00. Ontbijt bij Stella's — CA$29,00. Lokale eSIM, de avond voor het boarden gekocht — CA$8,00.