1 september 2026 · Playa Toluca, La Libertad, El Salvador
We kwamen na het invallen van de duisternis aan bij de villa, via een weg zonder straatverlichting, en reden het gevoel in dat we midden in de rimboe belandden. Eerste indruk, eerlijk gezegd: een beetje rafelig aan de randen. Een muur kan een likje verf gebruiken, de tv is een oud beeldbuistoestel, er zit schade in de muren waar duidelijk iets aan geknaagd heeft. Vergelijk je dit met een Noord-Amerikaans vakantiehuisje, dan noem je het budget.
Toen begreep ik wat ik eigenlijk zag, en dan verschuift het hele beeld.
Loop door de villa in 360° → Slepen om rond te kijken. Werkt op elke telefoon.
Dit is geen boetiekvilla die betere tijden heeft gekend. Het is een feesthuis. Vier slaapkamers, tien bedden, slaapplaats voor twaalf, een bar, een grill, een dozijn hangmatten verspreid over het terrein, en dagpassen voor mensen die gewoon 's middags het zwembad willen gebruiken. De officiële prijs hier loopt van $175 tot $225 per nacht, $90 tot $135 voor alleen een dagpas. Ik heb het — de hele accommodatie, exclusief, niemand anders op de boeking — tegen een maandtarief buiten het seizoen dat uitkomt op een kleine fractie van het nachtelijke standaardtarief. Elke bekraste muur en elke plastic stoel is logisch zodra je weet wat het moet overleven: een dozijn mensen per nacht, in het seizoen, die het uitstekend naar hun zin hebben. Buiten het seizoen, leeg op mij na, is het gewoon een heel groot, heel stil huis met een zwembad.
Er is hier helemaal geen mobiel bereik. Wi-Fi is de enige verbinding met de buitenwereld — een feit waar ik later op terugkom. De eerste nacht bewoog er iets op het dak — bleek een opossum te zijn, hier plaatselijk een tacuazín genoemd, klaarblijkelijk al een langdurige bewoner van het pand. Lawaaierig, onschadelijk, volkomen onbewogen door het feit dat ik er ook geen probleem mee had.
De vochtigheid sloeg harder toe dan ik had verwacht. Dit is het staartje van het regenseizoen hier, zo zwaar als de lucht het hele jaar wordt, en ik had me niet goed ingesteld op tropisch-jungle-vochtigheid versus alles wat ik thuis vochtig zou noemen. Die eerste nacht toch zonder airconditioning geslapen en prima doorgekomen.
Koffie de volgende ochtend was een echte reset — Santa Ana-bonen, goed geroosterd, tonen van bosbes en iets nootachtigs eronder, zachter en ronder dan alles wat er uit een Noord-Amerikaans pak komt. Er staat een limoenboom in de tuin, vol aan het dragen, dus dat is citrus voor de hele verblijfsduur tegen een kostprijs van precies nul.
De avond ervoor, vlak voor middernacht en achtendertig uur na een busbank en twee vluchten, deden we een boodschappenronde en gaven we zeventig dollar uit. Op het moment zelf had je het gevoel dat we zes flesjes Cola en wat water hadden gekocht en verder weinig. In het daglicht, bij het uitpakken van de koelkast, bleek het te gaan om twee dozijn eieren, brood, tortillas, melk, een zak bonen, een vol net fruit, meerdere pakken Cola, een biertje, ongeveer zeventig liter drinkwater in kannen en flessen, een waterkoker en een koelbox. Een complete keuken vanuit nul. Zeventig dollar, zo blijkt, komt hier een heel eind — die zeventig deed meer werk dan het destijds aanvoelde.
Vlak voor middernacht, in het zwembad, de eerste echte gedachte die binnenkwam: ik zou hier aan kunnen wennen.
Kasboek: Eerste boodschappen — complete keuken vanuit nul, plus ongeveer 70 liter drinkwater — $70,00. Limoenen uit de tuin: $0,00.