19 Eylül 2026 · Playa Toluca, El Salvador
Bir tabelası yok. Bilmesen yürüyüp geçerdin, ki bu da zaten öyle olması gerek: yürüyüp geçenler için değil burası. Bir ailenin sahip olduğu, ağaçların altında, plajdan birkaç dakika uzakta, kesme direklerin üstüne çatılı bir yer, aralarında sallanan hamaklar, gölgede park edilmiş bir motosiklet ve sadece bu ülkede var olan mavi rengine boyanmış bir tezgah. Aynı zamanda dükkan da burası: sigara rafı, soğuk bira, askılı kıyafetler, piller ve çeşitli eşya, plajın ihtiyaç duyduğu ama şehre gitmeyi istemeyen her şey. Yerli halk burda yemek yer. Bir komşu beni ilk defa getirdi, o zamandan beri ben buna "Nine'nin Yeri" diyorum, çünkü siparişi alan ve biraz İngilizce konuşan genç kız bana tavada oturan kişinin ninesi olduğunu söyledi. Bu sahil boyunca nineye, söylediklerine göre, pupusaları yüzünden meşhur. Bir tanesini yedikten sonra bana inanıyor.

Dört balık pupusa ve iki Kola. Beş dolar.

Pupusa, eğer daha önce yememiş isen, içi doldurulan ve tavaya gitmeden önce içi sıkıştırılmış kalın bir mısır tortillası, böylece dışı kabarcıklanır ve içi yumuşak kalır. Peynir ve fasulye standart. Balık kıyı versiyonu, ve buradaki balık nineyle adından tanıştığı biri tarafından yakalanmış. Plastik torbaya sarılmış plastik tabağın üstünde geliyor, dünyadaki her yerde olduğu gibi, yanında her şeyin üstüne giden turşu yapılmış lahana ve havuçtan oluşan curtido tabağı ve üstüne kaşıkla döktüğün ince kırmızı salsa kupası. Ellerinle yersin. Başka yol yok. Bir önceki ziyarette yaptığı empanada da eşit derecede iyiydi ve bunu söylüyorum sadece pupusaların tesadüfi bir başarı olmadığını düşünmesinler diye.
El Salvador'da neredeyse üç haftadır buradayım ve bu yediğim en iyi şey. Bir gün öncesinde, okyanus manzaralı bir balkonda dört buçuk katı daha fazla para verip kalamar yedim ve kalamar dondurucu'dan çıkıyordu. Personel çok hoştu; yemek değildi. Burada manzara yok, personel yok, menü yok ve yemek mükemmel, çünkü nine aynı şeyi her gün benim yaşayacağımdan daha uzun bir süredir yapıyor ve değiştirmek için bir nedeni görüyor.

Bütün zaman boyunca mavi tezgahın karşısında telefonunda oturan bir komşu vardı, acele etmeyen birisi, bu plajdaki herkesin olduğu gibi hiçbir acele yok. Bu bir restoran değil. Bir ailenin evi, öne doğru kim girerse açık, ve bu da plajdaki gerçek yaşam tarzı: iş, mutfak, hamaklar ve motosiklet hepsi bir çatının altında. Tezgaha on dolar koydum ve para üstü almadım. Kimse beni kovalamadı. Yarın geri dönersem, ve dönücek, genç kız hatırlamıyormuş gibi yapacak, ve nine tavadan başını kaldırmayacak, ve bu tam olarak olması gereken şey.

Muhasebe: dört balık pupusa, iki Kola, beş dolar. Bahşiş diğer beş dolardı.