30 september – 2 oktober 2026 · Monterrico, Guatemala

De bus verliet San Salvador om zes uur 's ochtends: een Pullmantur dubbeldekker, een raamplek voor mezelf. De bus zat vast in het ochtendverkeer bij Lourdes Colón, daarna reed hij als een vliegtuig. Een veidheidsvideo en welkomstboodschap, daarna een vers bereide broodtrommel die ochtend: een eiersandwich op een croissant, een ingepakt muffin, een ketchupcupje. De beloofde hete koffie bleek een pak appelsap. Nog beter dan de acht dollar instant koffie op de vlucht hierheen. De grensovergang was makkelijk.

Eén les: ik bent vergeten een eSIM in te stellen voordat ik de grens passeerde en had geen bereik in Guatemala totdat ik wifi vond. Stel het volgende land altijd eerst in, elke keer.

Guatemala-stad om half een 's middags, koeler op 23 of 24 graden. Ik pakte een huurwagen, benzine à ongeveer 43 quetzales per gallon, en reed naar de kust door een tropische wolkbreuk. De ruitenwissers stonden op vol en ik kon de achterlichten voor me amper zien. Monterrico ligt anderhalf uur verder. Ik boekte twee nachten in een strandhotel met vijf gasten in totaal, mezelf inbegrepen.

De eerste nacht aan de Pacifische zijde: zwart vulkanisch zand, stormwolken, de laatste oranje lijn van zonsondergang aan de horizon en de branding gloeide wit onder de nachtwijs van de telefoon. Een palapares restaurant verlicht tegen de palmen verder langs het strand.

First night on the Pacific side: black sand and white surf.
Eerste nacht aan de Pacifische zijde: zwart zand en witte branding.

De volgende dag deed ik toch de rondleidingen van de gidsen. Twee uur te paard door de kokospalmen, in een geleende cowboyhoed, à 250 quetzales per uur. In de late namiddag een houten kano in de mangrovegeulen, 100 quetzales voor ongeveer twee uur. Spiegelglad water, waterhyacint, en een lucht die eerst lila werd en dan oranje achter het riet. Een grote zilverreiger stond in de hyacint. De jarige hond van het kamp reed op de boeg van de rode kano als een galionsfiguur. De gidsen hadden een vangnet over de geul gespannen, om om vijf uur 's ochtends uit te trekken, en ik ontmoette een garnalenvisser die in de mangroven werkte. Geen muggen, kalm water, perfecte temperatuur. Het was een van de mooiste zonsondergangen van de reis tot nu toe.

The camp dog riding the bow of the red canoe.
De kamphond rijdt op de boeg van de rode kano.
A great egret in the water hyacinth.
Een grote zilverreiger in de waterhyacint.

In de stad is een zeeschildpadbroeierij, een tortugario: netten, schaduwrijke zandkooien onder palapas bij het strand, met rijen palen die elk begraven nest markeren. Ik probeerde ook gebakken kippenpoten van een winkel genaamd Super Rapidito ("Smaak tot op het bot"). Goed in het geheel, maar ik zie de hype niet. Rubbery, en niets eraan. Vijf quetzales voor de poten, acht tot tien voor kippenstukken.

Nest markers in the turtle hatchery.
Nestmarkers in de zeeschildpadbroeierij.

Op de ochtend van de 2de, koffie bij de palapa, slingers nog op, de Stille Oceaan grijs onder wolk. Bij laagwater zie je waarom de golven zo hard slaan: het zand daalt steil af naar diep water vlak voor het strand, dus de deining vertraagt niet voordat het breekt. Een rode vlag, geen zwemmen. De hotelhand had in de nacht een tacuazín gedood, en het personeel nam het mee naar huis om voor het avondeten te koken. Ze vertelden me dat het hier naar kip smaakt.

Guatemala, net als El Salvador, handhaaft snelheidsovertredingen met hobbels, niet met radar. Elk dorp, school en winkel heeft er een, vaak ongemarkeerd. Het werkt zonder een enkel agentje. De kosten zijn je schokdemper, en de extra tijd om de kust te bereiken. Daarna reed ik het hogerland in.

Rekening: paarden Q500 voor twee uur, mangrovekano Q100, kippenpoten Q5, kip Q8-10, benzine ongeveer Q43 per gallon. De zonsondergang was gratis.